Süheyla Poyraz | Sevdamın Şehri

Süheyla Poyraz | Sevdamın Şehri

İstanbul…
Gönlümün ıstırabı
Kurtulmak istediğim zindan
Ayrılığında yandığım hicran
Göğüne hayran, uzağına
Hasret nazarları düşürdüğüm sevdam.
Ah yitik şehir
Aradığımda
Kaybolduğum.
Semana yansıdığında günün hüznü
Martılar kanat çırpmayı bırakır
Bu demler de her şey yorgun, görürüm
Yeşilin rengi döner birazdan.
Yedi tepeden yükselir
Nihavent şarkıların vedası
Ruha düşer
Yoksulluk
Yoksunluk
Surların nazarları solmaya yüz tutar
Tutuşur doğuda etekleri Kanlıca’nın
Yalazın koynunda yağmalanır
İnsan eli değmemiş cümle günahlar.
Göz kırpar firak vakti
Kapıları ahire hükümlü Ayasofya
Kâinata kapar pencerelerini
Fecre değin hürriyet kokar
Mıh gibi aklındadır
Atalardan kalma kutlu secde izleri.
Üsküdar’a sırt vermiş Kız kulesi
Bahtının sefasını sürer
Ölüm sır gibi yapışır duvarlarına
Bir denizkızı gülümser,
Kederi unutur
Istırabın lezzetiyle karılan hikâyesi.
Bir ay doğar akşamdan
Kıvrımlarında koyların ak meyler demlenir
Sarayların tarihine kuşku dokunur
Arsız kokulu kahkahalar salınır Emirgan’dan
Korkar İstanbul
İçten öte âleme döner
O an ile olacak olan an arasında sıkışır nefesi
Gözyaşları yakut rengi kan kesen
Sığ bir denizdir şimdi…