İbrahim Birgül | Aynzeliha

AYNZELİHA
İbrahim Birgül

Bir kaçış rampası arıyorum Aynzeliha
Cevabı olmayan sorular dönüyor beynimde
Harflerin girdabında zonkluyor düşüncelerim
Yolların yorgun duruşu batıyor kalbime
Ayak izlerinde ayrı bir kahır var
Unutmak ne kadar uzaklıkta, hatırlamak kime yakın
Bir uçurum bulayım Aynzeliha bakışlarından
Bu mevsim yaşamaya hiç müsait değil

Suyu çekiliyor artık kelimelerimin
Konuşmalarımın ihtiyarlığı çoğalıyor
Ağarıyor aynalarda hayatımın sakalları
Sarkacak harfler tenim gibi dudaklarımdan
Gözlerim çok yorgun, tutacak dallarım çok kırılgan
Aynzeliha bugün gökte tuhaf bir hal var
Sen ise şimdilerde ne kadar güzelsindir

Senin mevsimlerinde güzeldir bu arada
Muhacir sancılarım başlasa da
Taşısam yalnızlığımı senin ülkene
Dilersen konuşmayız, konuşmadan daha çok anlaşırız belki Aynzeliha
Susalım bildiğimiz bütün alfabeleri hatırlayıncaya kadar susalım
Ne çok şey var susacak seninle
Böyle daha kalabalık olabiliriz
İçimin kavimler göçünü dürtüyor varlığın
Kurcalıyor bir dolmuşun titrek korna sesleri beni
Bir şoförün yorgun ve agresif bakışlarından düşüyorum
Sen yine her duraklarda bekle beni
Merdivenlerden ansızın ben iniveririm
Bir gün yollarım sana çıkabilir

Bir sabah sana gelsem Aynzeliha
Biliyorum ellerimde doğacak kuşlar
Anneler öpücükleri ile uyandıracaklar sabahları
Hayır, hayır en tatlı sabahlar böyle başlar
Çocuklarda bir bayram telaşı olacak, kapılarda ayrı bir sevinç
Hayat örtecek ayakuçlarımdan başıma kadar beni
Sen bana bakmayı sakın unutma
Sen bana baktıkça
Yaşamak göğü dolduran kocaman bir bahar olacak
Annenin mezarı üzerinde bitecek çeşit çeşit çiçekler
Sulayacağım onları senin gözlerinden
Anne dediğimde burada susmak lazım uzun uzun
Asıp kelimeleri darağaçlarına