Melek Temur "Kitapların Fısıldadıkları" adlı öyküsüyle Edebiyat Daima'da
Melek Temur | Kitapların Fısıldadıkları
Yarı açık kapıdan bir kedi gibi sızdım içeri, otobüs tıklımdı yine. Arka taraftan bir kadın ite kaka etraftaki kalabalığı yarıp otobüsten hışımla indi. Olanca hızımla oturuverdim yerine sıcacıktı daha soğumamıştı bile. Görünüşe bakılırsa deminki güneşli mayıs havası yerini soğuk griye boyanmış bulutlara kaptırmıştı çoktan. Yağmur bir anda her yeri sular altında bırakmıştı, asfaltlı o yollardan eser kalmamış otobüsün tekerlekleri çamura bulanmış, orda çaresiz kalan bir insan gibi debelenmeye kendi etrafında dönüp durmaya başlamıştı. Sineğin vızıltısı kadar ancak duyuluyordu arkadan müziğin sesi. Yan koltuktan bir ses işitildi:
-Sabahtan beridir yoldayız, hâlâ hastaneye varmadık nasıl iş yapıyorsunuz böyle?
Bu ses saçları apak, yüzü sevimsiz, ağzının kenarında derin çukurlar oluşmuş yaşlı bir teyzeye aitti; bunun üzerine şoför:
-Haklısın teyze, ama trafik yoğun birazdan varırız diyordu. Kelimeleri sinirden diliyle yumuşatarak konuşuyordu. Yaşlı teyze arada da yanındaki sarı saçlı, iri gözlü, dudakları rujdan kıpkırmızı kesilmiş kadına:
-Avukat benim oğlan, bir işi vardı yoksa beni o bırakacaktı diye söyleniyordu ve bin bir çeşit dedikoduyla yolculuğa devam ediyorlardı. Kadın, yaşlı teyzenin konuşmalarından o kadar sıkılmıştı ki avukat oğlu olmasa bir saniye katlanmazdım ona diye eminim aklından geçiriyordu. Başıyla her dediğine onay vererek kendince bir çözüm bulmuştu ona. Yaşlı teyze birden bana tiz sesiyle saati sordu. Göz göze geldik o anda gözleri saatin akrep ve yelkovanından daha hızlı hareket ediyordu. Sonra yine konuşmaya dalıyordu yanındakiyle. Otobüsteki ter kokuları parfümlerle birleşip bozuk konserve kokusu yayıyordu etrafa. Tepemde iki adam, halk kütüphanesinin bugünlerde yıktırılacağından yerine yeni bir kütüphane yaptırılacağından söz ediyordu. Birden beynim uyuştu, işittiğim sözcükler anıların üzerine çöktü tüm hızıyla, soluksuz kalakaldım öylece. Bir süre sonra kendime gelebildim soluğu kütüphanede almalıydım. Koşar adımlarla yürüyordum çocukluğuma, gençliğime hayatımda iz bırakmış o ulvi yere…
Kütüphaneye çok yakın bir kaldırım taşı vardı, bizim istemsiz dilek taşı olmuştu. Bir ritüel gibiydi tam basarken paçalarım yine nasibini almıştı o çamurlu sudan. Devam ettim sonra yola bana birçok kavramı öğreten, kitapların koruyucusu sanatın ve ilmin mabedine ayak basmıştım artık. Kitaplar başka yere taşınmış, kimsecikler görünmüyordu ortada. Sessizliğe gömülmüştü her yer, yılların yorgunluğundan sırtı kamburlaşmış yaşlı bir insan gibiydi kütüphane, öylesine terk edilmiş… Kitap okuduğum salona adım atar atmaz mazi gözümde canlandı hemen. Hiç unutmamıştım o günü, sabah sabah tek lokma ağzıma değdirmeden kütüphanenin yolunu tutmuştum. Acı kahvem ve üzümlü kekimle içeri girecektim ki; kemer burunlu küçük gözlü, sesi çatallı, boğazı yumru Rauf Amca bitiverdi önümde:
– Ya elindekileri çöpe at otur ya da çık dışarıda ye diye payladı beni olanca hiddetiyle. Sanki raftaki tüm kitapları yere devirmişim gibi suçlu hissettirdi bana bu sözler. Dolu gözler aralıksız hıçkırıklarla, dışarıda buldum kendimi. Deminki kahvenin sıcaklığını hissetmiyordu ellerim, rüzgâr çoktan değiştirmişti ısısını ve yönünü kendince yapmıştı bunu. Zaten bu iplik boyama atölyesinden gelen kokuyla içemezdim kahveyi, sahi hep merak etmişimdir bu boyama atölyesini. İçerden bayan sesleri gürültüler ve rengârenk boyanmış iplik kokuları geliyordu burnuma. Keskin ve kötü bir koku, nasıl çalışıyordu bunca insan burada bu kokuya tahammül etmek Rauf Amca’ya tahammül etmekle eşdeğerdi benim için hatta daha zordu. Ama zorluğun her bir tonu kolaylığa giden yolun bir ton açılması demekti. Öyle olmasaydı dışarıdaki ipe serilmiş bu gökkuşağını andıran iplikler nasıl çıkardı ortaya? Bir hançer gibi böğrüme saplanıyordu soğuk, rüzgâr en hüzünlü melodisini seslendiriyordu bugün, yağmur ellerimden akıp usulca cebime damlıyordu, kulağımda tınılar tınılar…
Girdim içeri, kendinden emin adımlarla kitaplığa yöneldim hemen, raftaki kitaplar tozla haşır neşir olmuş üstlerini gece gibi örtmüştü sanki o koyu kalın tabaka. Bir kitap aldım elime, paslı ve köhne sandalyenin ses çıkarmaması için var gücümle uğraşıyordum ama nafile gıcırdamalar hiç susmadı. Birden herkesin bu sesleri duymayıp okuduklarına pürdikkat kesildiklerine şahit oluyordum. Hangi yolculuklara çıktılar kim bilir sabahın ilk ışıklarıyla hangi kıyıya vuracaktı bilgileri kim bilir… Önümdeki kitaba gömüldüm ben de tıpkı uzun yola çıkacak yolcular gibi yerimi aldım, rotamı çizdim şimdi kahramanlarla biraz muhabbet zamanı, başladım kitabı okumaya. Sayfaları bazen gülerek bazen ağlayarak çeviriyordum. Hayret ediyor, düşünüyor, umudun en koyu haline bel bağlıyordum bazen. Fransız mahkemelerinde yargılandığım da oluyordu kahramanla beraber, üzülüyordum bir süre ah Mösyö! Keşke gerçek suçsuz kim bilseydiniz diye de dert yanıyordum, sonuç değişmeyince ne çare yola devam edip ekliyordum:
-Kitap medeniyete açılan bir meşaledir, her gün üstüne eklenen.
Birden Rauf Amca’nın acı sesi belirdi kulaklarımda:
-Uyan hadi kütüphaneyi kapatıyoruz!..
[sharethis-inline-buttons]

YORUM