Akif Dut "Aşk Mektubudur D/okunmuştur" adlı yazısıyla Edebiyat Daima'da.
Akif Dut | Aşk Mektubudur D/okunmuştur
[sharethis-inline-buttons]Gecenin teninde içli bir mum yanıyor
Alev alev susan pervaneler kanıyor
Ansızın değişince gecenin rengi
Sesinde yorgun bir yalnızlık uyanıyor…
Mum, pervane ve mecnun…
Sevgilim, sana bu mektubu yüreğimi solgun bir mum alevine tutarak yazıyorum. Gece, gözkapaklarıma sinen mahmurluğu dağıtmak için usulca sokuluyor mumun kenarına. Zaman, ince bir sızı gibi erirken ben masamda savrulan gölgelerin rüzgârında üşüyorum. Bir çıkmazda kaybolanlar gibi karanlığın kalbine gömülüyorum sonra. Her yanımı simsiyah bir hüzün sağanağı kaplamaya başladığına ürperiyor perdeler. Zamanın bir noktada takılı kaldığı anda gözlerin ansızın bastıran bir yağmur gibi dokunuyor gecenin esmer tenine. İşte o an bu kayıp kentte, bu yorgun saatlerde kalbimden sayfalara aktardığım kelimelerle seni düşünüyorum.
Soğuk bir metal parçasının gerisinde olduğunu bilsem de sesim titriyor sesine değdiği anda. Gecenin teninde ilerleyen zaman, sensiz geçen bir akşamı daha siliyor gözlerimden. Bir gün daha düşüyor sararmış takvimlerden. Usulca. Ve ben bir adım daha yaklaşıyorum gözlerinin rengine…
Biliyorum sesin bu akşam da yorgun bir şiirin mısralarından süzülerek dokunacak yaralı ruhuma. Sesin mısra mısra çoğalıp ruhuma dokunduğunda:
“İçim dışım sen gibi, içim dışım, içim…” İçimin çiçekleri filizlenmeye başlıyor.
Kaldırımları yağmur kokan bu sokaklarda kuş sesleriyle bezenen geceye yoldaş olup sessizce dolaşıyorum. Şehrin yamaçlarında baharın ayak sesleri duyuluyor. Renk renk çiçekler açacak kırlarda belki. Ama ben, gözlerimi gözlerinden başka bir renge sürmüyorum.
Vakit gece. Duvardaki saat kimsesizliği vuruyor umarsızca. Odamdaki sessizlik adım adım çoğalırken sensizliğin hüzün yüklü telaşı dolaşıyor saçlarımda.
Yanımda sen olmayınca, sen olmayınca yakınımda adın dudağımda yanık bir türküye dönüşüyor.
“Değmen benim gamlı yaslı gönlüme…”
Sonra, yüreğimi bu mektubun satırlarında yaralı bir ceylan gibi bırakıp dönmek istediğimde sana yalnızlık esmer gözleriyle esir alıyor beni. O an masamda sessizce yığılıp kalıyor zaman. Yokluğunda üşümemek için sıcaklığına sığınıyorum. Sesinle dokunuyorum zamanın kalbine. Zaman ürperiyor yokluğunda-n…
İşte o an;
Ya usuldan saçlarıma düşen hüzün sağanağı,
Ya da
Gözleri sürmeli bir yusufçuk merhem oluyor sensizliğime…
Sevgilim, sen olmayınca yanımda
Masamda ürperen solgun mum,
çığlık çığlığa susuyor.
Zaman, kör bir pervane olup gurbetin ateşine koşuyor.
Sesim sesine dokunduğunda
kanat seslerinden yayılan acıdan d – üşüyorum…
[sharethis-inline-buttons]

YORUM