Ramazan Teker, İmkânsız Bir İhtimal adlı şiiriyle Edebiyat Daima'da
Ramazan Teker | İmkânsız Bir İhtimal
[sharethis-inline-buttons]ellerin birikmiyor, avuçlarımız fena yalnız
ellerin birikmiyor, kaderden düşülmüş birer heyulayız.
yorgunum kirli bir yüz taşıyorum geçtiğin sokaklara
yaralıyım hayalinden kırılmış kalbi tamirden geliyorum
fena bir felaketin ortasında kibirli ve dardayım
ellerin biriksin, dalını beğendiğim ağaçları unutayım.
nereye gitsen uzağız, nerede olsam mesafe
bu boşluğuyla dünya kocaman bir deplasman.
bu yalandı, bunu unut ‘bizi uzaklar paklar’
sıkılan zaman geçmeyen bir iz gibi kolumda
imanımdan bildiriyorum, aramıza Allah sığar.
İçimde tertemizsin, gelişin kederimden düşer
özgürlüğünün tutsağıyım yasımdan beraat edeyim
bak sokaklar komple manyak, mahallemiz delirmiş
hiç kimse sakin değil herkes biraz defolu
durulacak yanı yok, gelemiyorsan beni aldır
bir uzansan tutarsın sen de biraz gayret et
boynumdan sen çözmüştün halatım ellerine atılı
bu ağrıyla yaşatma ya öldür ya iyi et.
durulacak yer kalmadı parklar şeyh kaynıyor
kaçtığın yere koşayım bak bu üçüncü dinlenişim
sahibinden yıpratılmış beden, hikayesi yakılmış
istesem de anlatamam, devlet kadar mecalsizim.
simitçilerden başlayıp seyyar satıcılar safi ajan
inan bana delirdiler yokluğunla kalamam
fırıncılar odası ekmeğe zammı dış güçlere bağladı
daha fazla kalamam huzurumuz yağmalandı
zamımıza koydular devir tasarruf devri
ellerin birikmesin,
bende geçti harbi sevmeler mevsimi
kendimden geriye çekilince anladım ki
yaşamak;
uzun soluklu bir kaybediş biçimi!


YORUM