Servan Erdinç | Güvenini Kırdım Bir Kere

Servan Erdinç | Güvenini Kırdım Bir Kere

Seni ne kadar tüm samimiyetimle sevsem bile
Gül bahçelerini omuzlayıp getirsem de sana
Uykusuz pişmanlıklarıma elini uzatmayacaksın
Güvenini kırdım bir kere
Seninle bir kahkahayı alıp bağrımıza basamadık
Meğer ‘güvenmek’ kelimelerin padişahıymış
Sana kul olunca anladım yırtık bir çaresizlik ne demek

Boğazımdan geçmezken bir ekmeğin taze buğusu
Şimdi gökyüzüne bir ömür yetecek yağmurlar veriyorum
Her yanım umutlarıma diz çöktüren öfkene kırgın
Bembeyaz karanlıklarda seni arıyorum
Alnı ak bir yalnızlık devleşirken sol yanımda
Mavisini yitiren bir gökyüzü boşluğuyum ben

Kiraz mevsimi gözlerini, turuncu gülüşlerini
Nur yüzlü öpücüklerle sevmek yok mu kaderde
Ondan ben asasını arayan bir denizin vaveylasıyım
Güvenini kırdım bir kere
Huyum kurusun!
Ama sen yine de beni sev
Çünkü ben seninle doğarım battığım yerden

Fesleğen açan bakışlarını uzaktan sevmek var
Evet, biliyorum var ve bu soylu bir kent gibidir
Her zerresinde binbir güzellik bulmanın şiiri
Sonra gözleri kör olan bir babadan daha çok ağlamak
Yeşil mektupları birer birer ansızın çarmıha germek
Her satır bir başka boynunu büker, yarasından tuz yemiş gibi

Güvercinini küstüren bir gökyüzü oldum ben
Türküleri sel bastı, dallarına hüzün yürüdü ağaçların
Kalbine çiçek olamadı yalansız adamlığım
Biliyorum suçlu bir aynanın kırılan bahtsızlığıyım
Güvenini kırdım bir kere
Canım çıksın!
Ama sen yine de beni sev
Aşkımı kurban etme gri bir selaya
Rüyalarına kan girmesin delikanlı kirpiklerimin

Mendili yas tutan bir yalnızlık filizlenmişken kalbimde
Çiçekli yüzünle çal kapısını düştüğüm poyrazın
Ne olur kendine hep şiir bak dedirtme bana
Elvedalara sığdıramam birbirimize haykırdığımız suskunluklarımızı
Bana güvenmeyi doldurarak meleklerin öptüğü kalbine
İsmini, ismimi, ismimizi parmaklarında getir bana