Fatma Abla | Seval Karakoyun

Fatma Abla | Seval Karakoyun

Fatma Abla geceyi dürtüp duruyorsun

Gündüz elimle savurduğum otlar sarıp sarmalamış her yanımı
Ölümle ilk karşılaşma anını merak etmiyor değilmişim meğer

-Fatma Abla? Hiç, o kadar sadece…
Zaten siz gittiğiniz zaman bir daha duymuyorsunuz bizi
Bilmiyorum ne oluyorsunuz siz
Nereli oluyorsunuz böyle yaban öncenize
Ne bileyim belki ocaktaki yemeğinden daha çekilmemişti aklının bir köşesi
Torununun karnı doymuş muydu okuldan geldiğinde
Ne bileyim şu yoldan geçen Seval ne okul okuyordu
Şu ah yavrum dediğin kızcağız nereden geliyordu böyle öksüz yokuş yukarı

Fatma Abla, ihtimal gözlerinle kapandıysa da
Ben geceye selam bıraksam
Sen alsan o selamı…
Çok uzaklara değil Fatma Abla,
İmamdan sonra toprağa doğru
Işıklardan dümdüz devam edince
Otuz altı numara kınalı ayaklar altında
Cenneti göreceksin.

Ellerinden öperim bütün annelerin.