Seval Karakoyun | Yirmi Beş’e Bir Hey!

Seval Karakoyun | Yirmi Beş’e Bir Hey!

ben ölmedim hey
hiç ölmedim geldim asrın çeyrek

kendimle övüneceğim nem var
girdabımda gece içleri nem var

hikâyesini yarım ağız
hikâyesini hep meraklara sunak
bu kadının elinde kendi elleri
telifin sebebinin de tam yeri

bu kadının avucu bak boş kalmış
korkusuzca uzanmış kayıpsızlıklara
başı sağ olmuş bu kadının
daha ne olsun hey yavrum hey

onun ayakları ufak
ona bosbol gelir gecenin eşliği
dansları hep boyfriend oversize biraz
lacivertigo vakitler tarafından kadın ezildi
e sen misin ufak
büyük bedenlere bir bakayımlı iltifat
ziyan olur yakazan, isyanın un ufak 

becerikli ellerin geldi durdu en önde
onlar hep gecelikçi, hep eserikli
eksik kalırdı aman hatrı kalırdı
rengi ay parçasından bulutlu
dokunuşları yanlış adreslerde kalıştı
güneşe çarpıp çarpıp yanıyor uçları
yanıkları saklamanın yolunu bulmuş
kanıyor gibi de kanamıyor gibi
bir kınasız bırakmıyor

yazık
ne kadim tanrıça yanında
ne güneş onun

odalarda sancılarla telaş
odalarda sayıklıyor
Leyla büyük
büyük Leyla
sonu Leyla’nın…

yalnız ve ıssız küçük kadıncağız
ellerine baksana
ellerine gülsene
tutup o elleri çeksene göklere

belki rüya belki tatlı bir yakaza
düşünüyor, çoğala çoğala
arzı arşınladığını bir çırpıda

ben, dedi
en çok bi’ haltlara yarıyorum
ben hiç kursaklarda kalmıyorum
doyuruyorum, afiyet oluyorum
benim kursağımsa dizi dizi heves
ve fakat amma lakin
hey!