Daima Edebiyat yepyeni eserlerle yoluna devam ediyor: Sevda Altınkaya "Ben Sana Eğildim Biraz da Kırıldım Belki" Daima Edebiyat'ta
BEN SANA EĞİLDİM BİRAZ DA KIRILDIM BELKİ
Sevda Altınkaya
Ben sana eğildim, biraz da kırıldım belki
Tüh dedim, geride kalan bir haziranın tekrarı
Manastırın son yazında gizlice çekilmiş bir fotoğraf
Yalnızca yoksulluk günlerinden kalma ellerin bildiği bir mecburi minnet
Korktum sonra, eğildiğim yerlerinden çekilmekten
Eğildim sana, içimde bunca resim birbirini inkâr ederken
Barışırız sandım kıyılarımıza çöreklenen geçmişin izlerinden
Okulda paramızın olmadığını yalnız kendimizin bildiği
Öğretmenin yok yere kızdığı ama sustuğumuz günleri
Unuturuz sandım, hatırlarız sandım, saklamayız sandım birbirimizden
Ben camdan bir hayaletle selamlaşırken
Sen içinden annenin ölümüne ağlardın
Denk gelmezdi yaralarımız ve canımıza düşen tuğlalar
Aylar geçerdi, yılların böyle biteceğini kesmezdi aklımız
Anasından değil de ölümden doğanlardık
Dünyanın uzak akrabası olarak kaldık
Sevinçlerin kapış kapış gittiği, rutinlerin çok önceden dağıtıldığı
Bize yetmeyecek kadar geniş ve güzel bir yaşamla
Kendimiz tarafından kandırıldık
Ben gülmeyi beceremem
belki sen ağlamayı çoktan bırakmış olursun
Yıldızların yalnızca geceleri geldiğine şaşıran çocuklar işaretledim kalbinde
Ellerini ev bilip taşındık sana nefesimle
Eskitmedim gecenin sabahtan sakladığı gizi
Tüh dedim, geride kalan iki kişilik bir yenilgi
Ben sana eğildim biraz da kırıldım belki
Şimdi eğildiğim yerlerinden çekilme vakti
YORUM