Ebru Mutlucan | Aykırı

Aykırı
Ebru Mutlucan

Aykırıyım bütün meclislerinizden
Çok uzaklardan gelir hep gülüşmeler
Aranızda gezinen başka diyarlardan gelen bir yabancıyım
Kayboldum dünyanızda
Normal karşıladığınız her doğruda
Ben biraz daha boğuluyorum
Size hayat veren oksijen beni yakıyor
Hissediyorum ruhum yavaş yavaş eriyor

Başım hep gökyüzünde bir haber bekliyorum
Uzaklardan gelecek biraz sabır gerek biliyorum
Biraz sabır sürüyorum bekleyişlerime
Sabrımın son raddelerinde

Bulutlar gelip geçiyor gözlerimin önünden
Yağmurlarda ıslanıyorum
Sırılsıklam şimdi umudumun demirden direkleri
Küflendirdi beni bu bekleyiş dipten uca
Yoruldum ama alışamadım bu dünyaya
Allah’ım sen yetiş imdadıma
Rahmetinden süzülen bir damla suya muhtacım
Sırılsıklam ıslansam da yağmurlarda
İçimde sönmeyen bir ateşle işte kapındayım
Beni var ettiğin topraklardan çok uzakta
Sürgün, çaresiz ve yapayalnızım

Pencerenin kenarına konan kuşlar gibi
Birkaç nefeslik bir dinlenme durağı bu gezegen
Beni var ettiğin, unutup gittiğim o evren
Kâlubela’dan beri mühürlü kalbime
Hatırladım artık sana verdiğim tüm sözleri
Vatanına ulaşınca yuva yapan kuşlar misali
Kondur beni ruhumun çağırdığı fezalara
Bir imtihan bir cezaysa bu dünya
Kabul ettim amenna
Çağır beni uzaklarından
Kurtar artık yalancı merhametsiz kullarından

Sarmaşığın boğduğu ağaçlar gibiyim
Dünya dolandı bütün dallarıma
Baharda bile kupkuru ve solgun
Rahmetinden süzülen bir damla sudan yoksun
Bir ağaç gibiyim kök salamıyorum

Aykırıyım bütün meclislerinizden
Başka diyarlardan gelmişim bir kere
Aranızda dolaşan bir yabancıyım
Boynuma asılan bu sürgün künyesiyle

Gözlerimi gökyüzüne mıhladım
Bir haber bekliyorum çok uzaklardan
Çağırınca Rabbim beni asıl yurdumdan
Çekip gideceğim dünyanızdan