Ayhan Akdeniz | Afili Ceket

Ayhan Akdeniz | Afili Ceket

bir ceket olsa da
yanlamasına atsam omuzlara
en afillisinden
şöyle elimde
kehribar tespih
yeni terlemiş kaytan bıyıklarım
bir vakitte olduğu gibi
ama nerede

racon keseceğim biri
kaldı mı ki hiç eskilerden
ve volta atacağım
o parke taşından sokaklar
yerinde mi acaba

kime olacak cakam o bıçkınlık
çeşme başı
yüklendiği bakracıyla
bir sarı kıza
o gül dudaklıya mı
göçüp ya gitmişse oradan

essin rüzgar
essin de bir delice
ceketti içindekiydi
havalandırsın şimdi uzağa 
tozu toprağı da uçursun
ve içtekini göktekine karsın iyice

şehir ışıkları lambasız
yüreğe sonsuz kış olmuş da haberin yok
ah cigaram
ısıtacaktın ya güya beni
istiflediğim o gümüş kutusu
ateş alıp yanmışken
duman duman oldu gözlerimin akı közlendi hep
yıllandı bir vurgunla körpe ciğerlerim

katran karası oldu hep ortalık
oysa bacada
ne ateş ne de isli duman var
belki kızacaksın bana ama
işveyle yola düşmüş bir yosmaya
şimdi kaytan bıyık mı buraydım