Emine Gündüz Menteş | Topraktan Öte

Emine Gündüz Menteş | Topraktan Öte

İki dünyadan emdim sütü
İki tazeliğin apaçık kokusunu işittim
Yaşamak dediğin cehennemde beyazlık
İki göğüste yer bulup sığınmak kötülükten
Eninde sonunda ayrılacak dudağım
Senin ucu koyu cennetinden

Dünyaya sığdıramadıkları kutsal rahmim eridi
Erittiler yılgın çağda varlık sürüsü
Topraktan öte cennet yok
Ben dişlerine emek bilemiş yılgın kadın
Tüm çıplak bedenlerde görmüş ateşi
Yıkanmış gözlerin şeytanla mücadelesini
Yanan dudakların şehvetle bakışını…

Tüm cellâtlar hain ilan edildi
Ölüm unutur acıyı, ateş unutur
Toprak unutmaz dediler, cellâtlar inandı
Zindanlarda doğan çocuklar için ölüm yasaklandı
Düşünceleri çürüttü doğmak denen yanılgıyı…

İçimde neye vardımsa
Ben yoktum orada
Kadınlığımda gördüğüm kırmızı dişi kuyuda
Kaç sen boğuldu geceleri, saymadım

İçimde bir şey var, azalarak artmakta
Sevgi arzulayarak çürümeyi gerektirir
Ben unutmadım kadınlığımı
Dünya unuttu ama…