Suzan Yörük | Yakamoz

Suzan Yörük | Yakamoz

Gönül sofrası kurulu dingin gecenin ortasında
Uzaklardan göz kırpıyor renkli ışıklar
Ayın şavkı aydınlatıyor izbe dehlizleri
Göğe uzansan avuçlarına dökülür yıldızlar
Karışıyor huzurun tınısına dalga sesleri
Karşı kıyıda görünüp kaybolur tuhaf gölgeler
Bir köpek uluması bölüyor derin sessizliği
Ağustos böcekleri yazın şarkısını söylüyor
Bir adam sermestâne yürüyor kumsalda
Gitgide siliniyor bıraktığı ayak izleri
Dalıyor sevdanın sonsuzluk deryasına
Aralıyor hayatının sükût-u hayal perdesini
Yıkılan bir krallığın kalan son neferi
Verdiği mücadelenin enkazları saçılıyor etrafa
Anıların üstüne ölü toprağı serpilmiş gibi
Duyguları düşüncelerinin hapsinde paramparça
Tarumar kalbi esir düşüyor zamansız gelen aşka
Yazılıyor sayfa sayfa sevda nameleri
Yaşanmışlıkların açtığı kapanmaz yarada
Dolaşıyor umut şiirinin şifalı, avunç elleri
Ufukta gelin edasında süzülüyor bir sandal
İçinde gezintiye çıkan iki sevgili
Gecede ışıldayan efsunlu bir yakamoz
Karanlık öpüyor usulca
Mavi hazine gibi parlayan denizi