Yiğit Ergün | Makyaj

Yiğit Ergün | Makyaj

rastık çekecek yüzü bulsam çıkası geliyor kevgirin
istediğim olmuyorum, yamuk doğuyor güneş
olduğumu istemiyorum, düşüncemi dikizliyor pencere
bitap kalmışım geceden, aşk arıyorum karanlıkta
iniyorsun, adımlarınla sürecek bir serüven
merdiven dayamışsın parlak bir yıldıza
alacaklı bir bıçak gibi yaklaşıyorsun tenime
büyüttüğüm her meselede merkezleşiyorsun
bir kırmızı, bir çatlak, bir çare
kararım sürekli mekân değiştirmekte

kaç kat kalem çeksem de taşıyor gözlerimden kalanlar
istemeyi bilmiyorum belki de, yoksa neden bu eksik huzursuzluklar
durup beklemek kadar sıkıcı sayıp sövmek
tüm mastarların kucağında ama hiçbirine hallenmemek
tanrı, beni yanlış notasında söylemiş
ve sana reddedemeyeceğin elmalar ısmarlamış olmalı
tanrı belki de bir tavşan uykusunda kurguladı buncalığımızı,
kim bilir. neme lazım, açık yarayı el âlemden korumalı

bir dudak değil ki heves, rujunu tazelesin de gelsin kendine
insan en bilmediğini öğrenmiyor hiçbir zaman
istemek ve olmakla derdim büyük
ikisi de yangınıma kolaçan, pusuda kahpe
istemiyorum bu müzikte yaşamak, kalkmıyorum piste
katmerli üzülüyorum oysa sahici özlüyorum
yaşıyorum işte, kendime göre

bu gezegeni fön de kurtarmaz perma da
ama olsun, kirletmekte ustayız nasılsa
istedikçe olmayanlar çekiyor canım
olmayınca istenenler takılıyor arkasına
insan, yaralandığından daha ağır yaralayan yapı
bir çaresizlik ilişik herkesin tasmasına

hangi pedikür baş yapar bu ayağı
hangi boya dibine konforu sağlar?
istemek mühim, olmaktan geçer
ne istediğini bilmeyen olamaz derler,
yalan. istemiyorum daha fazla entrika ve talan
olmuyorum biçtiğiniz kirli kumaştan.